Podlasie i Wielkie Księstwo Litewskie

Drohiczyn

W 1520 r. ze wszystkich ziem Podlasia (mielnickiej, brzeskiej, drohickiej, bielskiej, kobryńskiej, kamienieckiej), wchodzących w skład Wielkiego Księstwa Litewskiego, utworzono województwo podlaskie "z siedzibą w Drohiczynie.
W związku z nową reformą podziału administracyjnego Litwy w 1566 r. województwo podlaskie podzielono na dwie części: brzeskie z siedzibą w Brześciu oraz podlaskie, w skład którego weszły ziemie: drohicka, mielnicką i bialska, z siedzibą w Drohiczynie. Na podstawie uchwały sejmu w Lublinie w 1569 r. woj. podlaskie weszło w skład Korony. Pod koniec XVI w. ukształtowały się granice administracyjne Podlasia, które z niewielkimi zmianami przetrwały do trzeciego rozbioru Polski.
Tereny omawiane w przewodniku należały w tym okresie do ziemi drohickiej, mielnickiej, liwskiej i łukowskiej.

Historia Podlasia

Granice administracyjne i etniczne Podlasia ulegały licznym zmianom na przestrzeni dziejów. Z tego też względu trudno dziś w sposób jednoznaczny określić obszary) które zajmowało w swej tysiącletniej historii. W okresie średniowiecza Podlasie obejmowało grody: Bielsk, Brańsk, Brześć, Kamieniec, Mielnik, Drohiczyn, Suraż. Jego granicę zachodnią stanowił górny i środkowy Liwiec, dalej zaś pas lasów pierwotnych, ciągnących się od Miedznej do Kosowa Lackiego. W XVI w. w skład Podlasia weszły niektóre ziemie Mazowsza wschodniego. Dalsze zmiany granic Podlasia nastąpiły w XIX w. Poważny wpływ na tę zmianę wywarł trzeci rozbiór Polski, powodując przesunięcia w dawnym podziale administracyjnym.